Przykład z życia wzięty: dzwoni potencjalny klient, przedstawia swój problem, proponujemy mu wstępne rozwiązanie. Klient wydaje się być zainteresowany dalszą współpracą, spotykamy się, ustalamy szczegóły, w tym – uwaga, uwaga – wstępny harmonogram działań. I gdybyśmy grali w grę fabularną to dochodzimy w tym mniej więcej momencie do etapu: korytarz którym podążasz rozdziela się. Masz trzy drogi: prawo, lewo czy prosto?

W przypadku klienta oznacza to mniej więcej że: opcja nr 1, najprzyjemniejsza- wszystko idzie zgodnie z planem (i tu przydaje nam się Isido pozwalające wszystko dobrze zaplanować, rozrysować, podzielić koszty i pracę). Opcja nr 2, mniej miła, ale zdarza się- klient się rozmyśla i rezygnuje ze współpracy. Opcja nr 3, najbardziej konfliktogenna – klient sprawia wrażenie że się rozmyślił, nie reaguje na maile z prośbą o przesłanie potrzebnych materiałów, na telefony takoż. Mówi się trudno, bierze się następną pracę. Tylko że niestety w opcji nr 3 Klient zwykle budzi się po kilku tygodniach – bywa że i po kilku miesiącach – z mniej lub bardziej subtelnym przypomnieniem, że mieliśmy coś razem robić i że dobrze, aby robota była gotowa na przedwczoraj.

I tutaj dochodzimy do ściany. Klienta staram się zrozumieć, zwykle jest to osoba mająca pod sobą co najmniej kilkunastu pracowników etatowych. A pracownik etatowy jak słyszy od szefa: ‘podskakuj’ to co najwyżej zapyta jak wysoko lub jak długo ma czynność tę wykonywać. Szef wydaje polecenie i ma ten komfort, że może sobie przestać głowę zagadnieniem zawracać. Ewentualnie może za czas jakiś sprawdzić wynik pracy, jeśli jest niezadowalający to pechowy pracownik wędruje na zieloną trawkę, a w firmie tworzy się wakat. Z freelancerami bądź firmami zewnętrznymi jest nieco inaczej. Klient może być najlepszy, ukochany, przesympatyczny i w ogóle do zeżarcia, ale jeśli nie mamy z nim umowy na mocy której regularnie płaci za coś ryczałtem to sorry Winnetou, trza brać nową fuchę. Żeby nie zardzewieć i aby było z czego rachunki opłacić.
Klient zwykle poniewczasie przypomina sobie o wspomnianym wyżej harmonogramie prac. I wskazuje palcem: proszę państwa, zgodnie z tą rozpiską powinienem otrzymać gotowy projekt trzy miesiące temu.
Na co pozostaje tylko jedna odpowiedź “proszę pana, zgodnie z rozpiską to my te pieniądze wydaliśmy półtora miesiąca temu na ZUS oraz opłacenie podatku dochodowego…”.

Właśnie dlatego powstało Isido – aby można było sobie spokojnie zaplanować, kiedy co chcemy zrobić. Aby można było do odpowiedniej części naszych planów dopuścić osoby z nami przy danym zagadnieniu współpracujące. Bo w przypadku większości ‘wolnych zawodów’ odpowiednie zaplanowanie czasu pracy to połowa sukcesu.

Technicznie każda z tych rzeczy jest możliwa, nawet pomijając fakt, że w 50% przypadków jakość “samoróbki” będzie odstawać od jakości produktu dostarczonego przez fachowca. Załóżmy jednak, że byłyby to produkty równoważne- tak jak sprzedawanie powierzchni reklamowej nie zależy od tego, jakiego narzędzia użyjemy do jej zapełnienia. Za co więc płacić?

Po prostu za to, że nie trzeba się samodzielnie wszystkim zajmować- bo czas i zasoby kosztują. Wygoda kosztuje. Kiedy kupuję bilet na tramwaj, nie pomstuję że właściwie za co mam płacić skoro mogę dojść/dojechać do celu sam- dlatego że albo akurat nie mogę (bo samochód w naprawie), albo zajmie to więcej czasu (bo korki), albo coś jeszcze innego składnia mnie do wyboru komunikacji miejskiej.

Wszystko jest kwestią kalkulacji. Norweskiego także mógłbym się nauczyć sam, ale jednak płacę szkole językowej (choć w sumie i tak ja pracuję nad swoją znajomością języka a nie oni) dlatego, że tak jest szybciej, pewniej i wygodniej. Kosztuje to dużo więcej niż książki i kasety do samodzielnej nauki, ale… nie idę do nauczyciela i nie mówię mu “przepraszam, za co ja mam płacić skoro i tak sam wkuwam słówka?”

Czyż nie tak?

Pan Prezes: Dzień dobry. Zaprosiłem Pana, gdyż chcielibyśmy odświeżyć naszą stronę internetową. Zapoznał się Pan z linkiem który wysłałem, chcielibyśmy zrobić z tego coś na miarę obecnych czasów.

Freelancer: Tak, oczywiście (otwiera dotychczasową stronę Firmy Pana Prezesa, pamiętającą czasy gdy hitem sezonu były animowane gify). Trzeba to przerobić. Przeróbki obejmą to i tamto, grafikę trzeba zrobić na nowo, koszt nowej strony to około 2500 zł.

Pan Prezes: Och, ale wie Pan, nie potrzebujemy kosmicznej rakiety od razu. Wystarczy coś prostego ale solidnego, mamy na to jakieś 1200 zł.

Freelancer (zmieszany): Hm… no dobrze… możemy zrezygnować z części funkcjonalności, możemy zaangażować tańszego grafika… 1200 netto powinno wystarczyć, żeby Pańscy klienci nie zamykali przeglądarki zaraz po wejściu na stronę.

Pan Prezes: Ale my mamy tylko 1200 zł, brutto, na więcej nas nie stać, przecież to tylko strona internetowa!

Freelancer: Panie Prezesie! 1200 zł brutto minus VAT to będzie 983 zł. Minus podatek, to jakieś 826 zł. Proszę pomyśleć, ile Pan zarabia w godzinę. Nad projektem będą pracowały dwie osoby – ja i grafik. Proszę zatem podzielić te 826 zł na dwie części – zostaje około 413 złotych. Czy chciałby Pan, żebym nad stroną Pana firmy spędził tyle godzin, w ile Pan zarabia swoje 400 zł? Proszę pamiętać, że dojazd do Pana i powrót do biura zajmuje mi godzinę, a spotkanie trwa już pół godziny, wcześniej spędziliśmy pół godziny na rozmowach telefonicznych, co daje dwie godziny czasu już wykorzystanego. Czy zatem sądzi Pan, że strona wykonana w tej cenie  może być dobra i ciekawa, czy może prezentować Pana firmę jako solidnego, realistycznie spoglądającego na świat partnera w interesach?

————

Dopisek na życzenie wykopowiczów ciekawych zakończenia rozmowy Po negocjacjach (których tu widać początek) stanęło na stronie z częściowo ograniczonymi funkcjonalnościami za 1600 zł.

Netto

Klient: Wie Pan, ja to bym ten pasek na stronie, o tutaj, zrobił grubszy o jakieś dwa piksele…. i te ramkę też.

Webdeveloper:  Proszę bardzo – to może ja to szybko zrobię, skoro Pan jest, a niedługo mamy startować, to zajmie tylko chwilę…  (klikanie klawiatury). O proszę.

Klient: O ładnie. Tak lepiej. To tutaj jeszcze ten margines może większy?

Webdeveloper: Hmm…. (klikanie) Proszę.

Klient: Super! To jeszcze tutaj może z drugiej strony niech Pan doda z pół centymetra?

Webdeveloper: Tutaj nie mogę.

Klient: Ale dlaczego, skoro tam Pan przesunął? Widziałem że zmienił Pan tylko dwie literki!

Morał z tej historii jest taki:

Webdeveloper: Drogi Kliencie! Kiedy pokazywałem Ci pliki graficzne, nie miałeś takich pomysłów. A pokazywałem Ci je po to, być mógł wyżyć się mentalnie na produkcie, który otrzymasz, rozwinąć swoje wizje i pomysły. W tej chwili nie wszystko mogę zmienić, a już na pewno nie od ręki. Gdybyś urządzał biuro, zaakceptował wizualizacje, a po wykonaniu wystroju wnętrza kazał architektowi przestawić stół i krzesła, pewnie by się zgodził – chyba że akurat za tym stołem który chciałeś przesunąć w stronę okna, miałaby siedzieć Pani Recepcjonistka i uśmiechać się do osób wchodzących do Twojego biura. Wprawdzie mogłaby to robić siedząc w drugim kącie pokoju (bo przecież to “tylko przesunięcie stołu”), jednak wówczas Twoich klientów witałaby pusta ściana. A chyba lepiej, by zamiast niej ujrzeli uśmiech Pani Recepcjonistki? Tak samo lepiej, aby kolumna, w której masz chęć dołożyć margines, miała odpowiednią szerokość by zmieściły się tam wszystkie nazwy działów Twojej strony, także te długie. By krótki tekst poniżej miał wystarczającą długość linii – inaczej będzie trudny do odcyfrowania. I z wielu jeszcze powodów których nie musisz znać, a które muszę znać ja. Dlatego lepiej żebym to ja decydował co można, a czego nie można.